بالاخره یادش میگیرم

 

میشه لطفا اینُ یاد بگیرم؟!

"دیگران رو ببخش نه برای اینکه سزاوار بخشش هستن، بلکه فقط برای اینکه تو سزاوار آرامشی."

برای من این جمله بجای 'ببخش' با 'فراموش کن' جا افتاده!

نمیدونم کی، کجا و چجوری به ذهن من تزریق شد که سالها خیلی متحجرانه فکر میکردم با بخشیدن ارزش خودم رو میارم پایین و راه رو باز میکنم تا هر کس هر جور که دلش خواست باهام رفتار کنه، پس نمیبخشم. فقط فراموش میکنم و کناره میگیرم!

البته نبخشیدن های من به معنی تلافی و انتقام و امثالش نبوده و نیست. فقط اون شخص هیچ وقت نمیتونه به ارزشی که قبلا داشته برگرده و میره توی دایره قرمز ذهنیم! خب وجود این دایره قرمز با اون فراموشیه تناقض داره دیگه از طرف دیگه باعث میشه بترسم از اینکه خیلی زود فقط خودم بیرون دایره بمونم، این جوری دو تا دلیل برای نقض شدن آرامشم دارم!

این چیزی نیست که بخوام فکر کنم از پس یاد گرفتنش برنمیام...

/ 0 نظر / 17 بازدید